Ψάρια της οικογένειας των σερρανιδών που χαρακτηρίζονται όλα από ένα προεπικάλυμμα οδοντωτό και από δόντια πολύ γερά στο μεγάλο στόμα. Ο χάνος (Serranus cabrilla) που λέγεται σερρανέλλος ο αιγίσκος, ξεχωρίζει από το κόκκινο χρώμα, από τις πιο σκούρες κάθετες ρίγες, και για δύο ή τρεις γαλάζιες οριζόντιες ρίγες. Αυτό το ψάρι, μπορεί να φτάσει το μέγιστο μήκος των 25 εκατ. στην Μεσόγειο και πάνω από 30 εκ. στον Ατλαντικό.
Κατοικεί σε βυθούς μέτριου βάθους, πλούσιους σε βράχους και βλάστηση. Βρίσκεται επίσης και σε λασπώδεις βυθούς σε 30 έως 300 μέτρα βάθος. Είναι η πιο κοινή λεία για τους ψαράδες της καθετής και σ’ αυτή τη μέθοδο ψαρέματος η πετονιάς κρατιέται με το χέρι από την βάρκα. Ο χάνος είναι λαίμαργος για σκουληκάκια της άμμου, arcnicola, γκρίζα γαριδάκια και μπορούμε να διασκεδάσουμε με την απλή μέθοδο του ψαρέματος με την ορμιά, πιάνοντας πολλά ψάρια, και αρκετά βαριά, πάντοτε αφού θα έχουμε ανακαλύψει το σωστό σημείο και θα έχουμε κατορθώσει να αγκυροβολήσουμε την βάρκα.
Η πέρκα (Serranus scriba) έχει σώμα λιγότερο μακρύ από τον χάνο και ξεχωρίζει απ’ αυτόν για το χρυσοκίτρινο χρώμα και για τις πιο φαρδιές κάθετες καστανές ή μαυριδερές ρίγες, αλλά κυρίως από μια φαρδιά γαλάζια κηλίδα στην κοιλιά. Φαίνεται ότι την επωνυμία σερρανέλλος ο γραφέας την οφείλει στις γραμμές (γαλάζιες και καστανές) στο μουσούδι και στα επικαλύμματα που είναι όμοια με γραφικούς χαρακτήρες.
Βρίσκεται στο ίδιο περιβάλλον με τον χάνο, ίσως πιο συχνά σε βυθούς με φύκια. Είναι, όπως ο προηγούμενος, πολύ λαίμαργη για θαλάσσια σκουλήκια και γαριδάκια. Η δεύτερη πέρκα (Serranus hcpatus) ξεχωρίζει από την προηγούμενη εξαιτίας του μικρότερου μεγέθους. Μπορεί πράγματι να φτάσει το μέγιστο μήκος των 14 εκατ. Το πιο εμφανές διακριτικό της σημείο είναι όμως μια κηλίδα μαύρη στην μέση του ραχιαίου πτερύγιου.
Έχει πέντε κάθετες ρίγες καστανού σκούρου χρώματος σε φόντο κιτρινωπό. Το σώμα είναι πιο χοντροκομμένο σε σχέση με τα άλλα συγγενή της ψάρια και το στόμα της είναι πιο μικρό. Βρίσκεται σε διάφορα βάθη, από λίγα μέτρα μέχρι περισσότερα από εκατό, σε διάφορους βυθούς, αμμώδεις ή ακόμα και λασπώδεις. Το πιάσιμο της με την ορμιά, είναι λιγότερο συχνό, έστω κι αν αυτό το ψάρι είναι το ίδιο λαίμαργο για τις μικρές λείες και ιδίως για το γκρίζο γαριδάκι. Το ψάρεμα των χάνων και των περκών είναι λοιπόν αρκετά εύκολο και διασκεδαστικό, ιδίως αν γίνεται με ένα γερό καλάμι ριξίματος, που χρησιμοποιείται με πετονιά βυθού, αντί για την κοινή και παραδοσιακή καθετή.



