
Οι δύτες που επανεμφανίζονται πολύ γρήγορα από βαθιά νερά αντιμετωπίζουν μια τρομακτική προοπτική: όπως η ενανθράκωση που προσπαθεί να ξεφύγει από ένα μπουκάλι αναψυκτικού, η αλλαγή της πίεσης μπορεί να προκαλέσει τη δημιουργία φυσαλίδων αερίων που είναι διαλυμένα στο σώμα τους. Μπορεί να προκαλέσει ναυτία, πόνο στις αρθρώσεις, κόπωση και παράλυση. Στο πιο ακραίο του, μπορεί ακόμη και να σκοτώσει έναν άνθρωπο.
Ένας από τους όρους για αυτό το φαινόμενο είναι το βαρότραυμα και δεν επηρεάζει μόνο τους ανθρώπους – οι νυχτερίδες, τα δελφίνια, οι θαλάσσιες χελώνες και τα ψάρια είναι γνωστό ότι υφίστανται τραυματισμούς από ξαφνικές αλλαγές στην πίεση.
baro·trauma: τραυματισμός μέρους ή οργάνου του σώματος ως αποτέλεσμα μεταβολών της βαρομετρικής πίεσης
Οι ψαράδες ανοιχτής θαλάσσης γνωρίζουν ότι τα ψάρια που έλκονται από βαθιά νερά (περίπου 30 μέτρα και πιο βαθιά) μπορεί να είναι πολύ ευαίσθητα στο βαροτραύμα – αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι πολλά ψάρια έχουν μια κύστη κολύμβησης, έναν σάκο γεμάτο αέρα που τα βοηθά να ρυθμίζουν την άνωσή τους για να κολυμπούν αποτελεσματικά. Η γρήγορη ανάβαση στο νερό μπορεί να προκαλέσει τη διόγκωση της ουροδόχου κύστης ή ακόμη και, σε σοβαρές περιπτώσεις, τη ρήξη – και όταν συμβεί αυτό, το αέριο μέσα δεν έχει πουθενά να πάει παρά μόνο στην κοιλότητα του σώματος. Καθώς τα μόρια του αέρα συνεχίζουν να διαστέλλονται, ασκούν όλο και μεγαλύτερη πίεση στα εσωτερικά όργανα, σε ορισμένες περιπτώσεις ωθώντας τα έξω από τις μόνες διαθέσιμες εξόδους: το στόμα και τον πρωκτό.
Το βαρότραυμα είναι ένα αρκετά κοινό πρόβλημα για τους Ψαράδες βαθέων υδάτων, αλλά υπάρχουν τρόποι για να το αντιμετωπίσετε με επιτυχία όταν δεν σκοπεύετε να φάτε ένα ψάρι που πιάνετε (ή δεν μπορείτε, επειδή το είδος είναι προστατευμένο, εκτός εποχής ή σε λάθος μέγεθος ). Υπάρχουν, ωστόσο, μια σειρά από παρανοήσεις σχετικά με το πώς και πότε να θεραπεύεται ένα ψάρι για βαρότραυμα.
Μύθοι για το Barotrauma

Μύθος 1: Εάν ένα ψάρι δεν φαίνεται φουσκωμένο, δεν έχει βαροτραύμα.
Το φούσκωμα είναι το πιο εμφανές σημάδι βαροτραύματος σε ένα ψάρι που έχει πιαστή.
Ωστόσο, ορισμένα ψάρια, όπως η κόβια και οι καρχαρίες, δεν έχουν ουροδόχους κολύμβησης – έτσι, ενώ μπορεί να μην εμφανίζουν διογκωμένα μάτια ή να επιπλέουν στην επιφάνεια του νερού μετά την απελευθέρωση, αυτά τα ζώα θα μπορούσαν να έχουν αέρια που προκαλούν τραυματισμούς στους ιστούς τους, όπως και οι άνθρωποι.

Μύθος 2: . Είναι μια λογική υπόθεση ότι ένα ψάρι βαθέων υδάτων που κολυμπάει χωρίς εμφανή φούσκωμα ή τραυματισμό δεν έχει υποστεί από την ταχεία ανάβασή του μέσα από τη στήλη του νερού – χωρίς ζημιά.
Δυστυχώς, η έρευνα έχει δείξει ότι το βαρότραυμα μπορεί να έχει καθυστερημένες επιπτώσεις που οι ψαράδες δεν βλέπουν πάντα. Ένα ψάρι μπορεί να κολυμπήσει μακριά μόνο για να υποκύψει σε ένα αρπακτικό κατά την επιστροφή του στον ύφαλο, για παράδειγμα.
Μια μελέτη που εξέτασε το βαρότραυμα και την επιβίωση στο Κοκκινόψαρο διαπίστωσε ότι το 15% των ψαριών που τραβήχτηκαν από βαθιά νερά πέθαναν αμέσως. Ένα άλλο 13% των ψαριών κολύμπησε μακριά, φαινομενικά αβλαβή – αλλά αργότερα πέθαναν μέσα σε 72 ώρες. Αυτό σημαίνει ότι σχεδόν ένα στα τρία ψάρια ,σε αυτή τη μελέτη τελικά δεν επέζησε όταν πιάστηκε και απελευθερώθηκε.
Τα ψάρια των υφάλων, ειδικά τα μεγαλύτερα και γηραιότερα θηλυκά που συνεισφέρουν τα περισσότερα αυγά κάθε χρόνο, είναι πολύ πολύτιμα για να τα χάσουν με τόσο υψηλό ρυθμό. Είναι καθήκον μας ως ψαράδες να πιάσουμε και να απελευθερώσουμε να εξασκούμε τεχνικές απελευθέρωσης που θα δώσουν στα ψάρια που αγαπάμε μια καλύτερη ευκαιρία επιβίωσης – επειδή ακόμη και μια μικρή βελτίωση στην επιβίωση για τα ψάρια βαθέων υδάτων μπορεί να μεταφραστεί σε εκατομμύρια ψάρια που σώζονται κάθε χρόνο.

Μύθος 3: Ο εξαερισμός είναι η μόνη επιλογή για τη θεραπεία του βαροτραύματος?.(Έχουμε μιλήσει για αυτό στο σχετικό άρθρο)
Ο εξαερισμός συνεπάγεται τη χρήση ενός κοίλου, μεταλλικού εργαλείου για να τρυπήσει την πλευρά του σώματος ενός ψαριού. Όταν γίνει σωστά, ο εξαερισμός μπορεί αποτελεσματικά να επιτρέψει σε αυτά τα συσσωρευμένα αέρια να διαφύγουν από την κολυμβητική κύστη, βελτιώνοντας την ικανότητα του ψαριού να κολυμπήσει πίσω στα βάθη από τα οποία προήλθε – και αυξάνοντας τις πιθανότητές του να επιβιώσει.
Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα προβλήματα με τον εξαερισμό. Πρώτον, μπορεί να είναι δύσκολο να εξαερώσεις σωστά ένα ψάρι – ο σωστός εξαερισμός απαιτεί σωστή γνώση της ανατομίας του είδους που έχεις πιάσει. Λίγες ίντσες προς τη λάθος κατεύθυνση και αντί για την κοιλότητα του σώματος, θα μπορούσατε να μαχαιρώσετε τα έντερα, τους μυς ή χειρότερα – ένα όργανο όπως η καρδιά. Δεν πρέπει ποτέ να εξαερίζετε ένα ψάρι τρυπώντας το στομάχι του (όταν βγαίνει έξω από το στόμα του) ή τα έντερα (όταν είναι διατεταμένα από τον πρωκτό). Αυτό μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω τραυματισμό στα ψάρια.
Ακόμη και ένα ψάρι που αερίζεται σωστά μπορεί να υποστεί παρενέργειες από την ίδια τη διαδικασία εξαερισμού, όπως λοιμώξεις ή ρήξη της ουροδόχου κύστης. Τέλος, ο εξαερισμός δεν ανακουφίζει τίποτα από τη συσσώρευση μικρών ποσοτήτων αερίων στους άλλους ιστούς του ψαριού, όπως οι μύες ή τα μάτια.
Ακόμη και με αυτά τα προβλήματα – η εξαέρωση ενός ψαριού εξακολουθεί να είναι προτιμότερη από το να το αφήνετε να επιπλέει στην επιφάνεια, και ο εξαερισμός έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει την επιβίωση των ψαριών που υποφέρουν από βαροτραύμα. Αλλά δεν είναι η μόνη επιλογή: διαβάστε για μια άλλη επιδιόρθωση.

Υπάρχει Απλή Λύση?
Για καθένα από τα παραπάνω διλήμματα, οι ειδικοί συνιστούν ολοένα και περισσότερο μια ενιαία αδιάλειπτη λύση: συσκευές καθοδικής τάσης.
Οι συσκευές καθόδου επιστρέφουν γρήγορα τα ψάρια στα χαμηλότερα βάθη από τα οποία πιάστηκαν, όπου μπορούν να αναρρώσουν από τις επιπτώσεις του βαροτραύματος και να έχουν δραματικά υψηλότερες πιθανότητες επιβίωσης. Οι ψαράδες μπορούν να χρησιμοποιήσουν συσκευές καθόδου σε οποιοδήποτε είδος ψαριού, με οποιοδήποτε βαθμό βαροτραύματος, χωρίς καμία γνώση της ανατομίας του ψαριού.
Ντέινα Μίλερ



