Ψάρι της οικογένειας των κλυπεειδών (Sardinn pilchardus), έχει σώμα μακρόστενο και λεπτό στόμα κομμένο λοξά, λέπια λαμπερά και μάλλον μεγάλα. Η ράχη είναι πρασινωπή και τα πλευρά ασημόχρωμα. Στην Μεσόγειο η σαρδέλα μπορεί να φτάσει και τα 20 εκατ. μήκος αλλά οι κανονικές της διαστάσεις είναι 15 εκατοστά. Στον Ατλαντικό το μέγεθος είναι περίπου 20% μεγαλύτερο.
Ψάρι που ζει σε κοπάδια εμφανίζεται την άνοιξη στην επιφάνεια, κοντά στην ακτή, για να εναποθέσει τα αυγά. Σ’ αυτή την εποχή οι νεαρές σαρδέλες όπως και ο γάβρος ψαρεύονται με λεπτότατα δίχτυα. Ψαρεύεται με τράτες, με απλάδια και άλλα δίχτυα, με ή χωρίς λάμπες.
Είναι άριστο δόλωμα για το ψάρεμα των κεφαλών και των λαβρακιών, εάν χρησιμοποιηθεί σε κομμάτια ή μπουκιές.
Ολόκληρη είναι ένα καλό δόλωμα για γουφάρια και τόνους και γενικά για όλα τα μεγάλα ψάρια του πελάγους, με πεταχτάρια, καθετές ή παραγάδια κ.λπ. Πράγματι, ενώ η Ευρωπαϊκοί σαρδέλλα είναι ψάρι πολύ κοινό στη Μεσόγειο και ιδιαίτερα στην βόρειο Αφρική, στη Λιγουρία και στην Προβηγκία, ένα άλλο είδος διαφορετικό ζει στις θάλασσες της κεντρικής Αμερικής, στα ανοιχτό των Νοτιοαφρικανικών ακτών και ιδίως στα νερά του Ειρηνικό, στα ανοιχτά των Γιαπωνέζικων ακτών.
Η αλιεία της σαρδέλλας αποτελεί για τους Γιαπωνέζους ψαράδες μια από τις κυριότερες πηγές. Μια άλλη σαρδέλα, η τρίτη στην χοντρική κατάταξη που κάναμε, ζει στις νότιες θάλασσες σχηματίζοντας μεγάλα κοπάδια στα ανοιχτά της Νέας Ζηλανδίας. Και αυτές οι θάλασσες είναι γεμάτες αλιευτικά που προέρχονται από την Ασία και ιδιαίτερα από την Ιαπωνία. Το βέβαιο είναι ότι οι σαρδέλλες του Ατλαντικού μπορούν να ψαρευτούν σε μεγάλες ποσότητες μόνο το καλοκαίρι, γιατί μόνο σε αυτή την περίοδο ανεβαίνουν στην επιφάνεια. Στις άλλες εποχές του χρόνου ζουν στο βάθος και μπορούν να ψαρευτούν μόνο τυχαία.
Οι ράτσες που ζουν στη Μεσόγειο που και αυτές χωρίζονται σε βόρειες και νότιες, αντίθετα μπορούν να ψαρευτούν όλο το χρόνο, αλλά χωρίς αμφιβολία το χειμώνα οι ποσότητες είναι πολύ μικρότερες. Οι μεγαλύτερες ποσότητες σαρδέλλας που βρίσκονται στο εμπόριο σαν κονσέρβες, προέρχονται από την Ισπανία ή την Πορτογαλία και έχουν ψαρευτεί στον Ατλαντικό στον οποίο καταγράφονται οι μεγαλύτερες ποσότητες σαρδέλλας. Υπάρχουν μέρη περάσματα για αυτά τα ψάρια. Εκεί ψαρεύονται συνέχεια κυρίως στο βυθό χωρίς παρ’ όλα αυτά να προσφέρονται οι προϋποθέσεις ενός καλού ψαρέματος όπως δηλαδή στην μεγάλη αλιεία του Ατλαντικού.
Οι σαρδέλες σε αυτά τα μέρη ψαρεύονται με ειδικά δίχτυα φτιαγμένα κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να ρυθμιστούν ανάλογα με το βάθος στο οποίο βρίσκονται τα κοπάδια των ψαριών. Φαίνεται πως οι σαρδέλες παρ’ όλο που είναι μόνο φαινομενικά μεταναστευτικά ψάρια πραγματοποιούν σε ορισμένες ζώνες και σε κατάλληλες συνθήκες θερμοκρασίας ταξίδια που μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε σαν τοπικές μεταναστεύσεις. Φαίνεται ότι οι σαρδέλες που ζουν στον Βισκαϊκό κόλπο προτιμούν να μετακινηθούν για να γεννήσουν τα αυγά τους σε μέρη πιο κατάλληλα.
Σ’ αυτό το σημείο ίσως πρέπει να σας θυμίσουμε ότι τα αυγό της σαρδέλας επιπλέουν γιατί περιέχουν έλαια σε τόση ποσότητα ώστε να τα εμποδίζουν να βυθιστούν.
Οι γόνοι που βγαίνουν από αυτά τα αυγά για λίγο καιρό μένουν στην επιφάνεια και καμιά φορά τα δίχτυα γίνονται αιτία να βλαφτεί η αναπαραγωγή. Οι μελετητές πιστεύουν ότι οι πολύ νεαρές σαρδέλες κάνουν ταξίδια πολύ μεγαλύτερα από ότι οι ενήλικες και ότι πριν ξεκινήσουν αναπαράγονται. Πάντως οι μετακινήσεις γίνονται από το νότο προς το βορρά ανεξάρτητα από το είδος για λόγους που μας είναι ακόμα άγνωστοι. Ακόμα και εκείνες που τις ονομάσαμε σαρδέλες του βόρειου Ατλαντικού έχουν την τάση να ανεβαίνουν προς τα βόρεια, μόλις φτάσουν να έχουν ένα ορισμένο μήκος, παρ” όλο που οι γονείς τους κατέβηκαν για την αναπαραγωγή σε νότια νερά.
Οι μεταναστεύσεις αυτών των ψαριών είναι πολύ ενδιαφέρουσες και αρκετά γνωστές. Σαν συνέπεια οι ειδικευμένοι ψαράδες του είδους βγάζουν αρκετά κέρδη. Υπάρχουν πολλοί τρόποι ψαρέματος της σαρδέλας. Οι σαρδέλες μπορούν να γνωριστούν από τις διαστάσεις



