Το προσφυγάκι της Μεσογείου είναι ένα κοινό ψάρι νερών μέσου βάθους και ψαρεύεται με τράτες, ενώ σπάνια ψαρεύεται με πετονιά. Αυτό εξαρτάται, όχι από την δυσκολία να πιαστεί στο αγκίστρι (πράγμα που θα ήταν πολύ εύκολο μια που πρόκειται για ψάρι εξαιρετικά λαίμαργο), αλλά από το ότι είναι δύσκολο για τα ψαροκάικα να συναντήσουν κοπάδια αυτών των ψαριών, στην παράκτια ναυσιπλοΐα τους.
Υπάρχουν πολλά είδη από προσφυγάκια στις παράκτιες περιοχές του Ατλαντικού. Είναι πολύ κοινά στο κανάλι της Μάγχης και καμμιά φορά ψαρεύονται σε αυτά τα δύσκολα νερά από ερασιτέχνες ψαράδες με πετονιά. Τα διάφορα είδη στα προσφυγάκια αναγνωρίζονται, από το χρώμα, από καφέ μέχρι ασημί, ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, και από το μέγεθος. Πάντως και τα μεγαλύτερα ψάρια του είδους δεν έχουν ποτέ αξιοσημείωτες διαστάσεις. Το κρέας τους είναι εξαιρετικό και αποτελεί τροφή ιδιαίτερης εκτίμησης για τους Μεσογειακούς λαούς και περισσότερο για τους Ισπανούς και τους κάτοικους της βόρειας Αφρικής.
Ένα άλλο ψάρι της οικογένειας των γαδιδών , πολύ γνωστό από την συνεχή του παρουσία στις αγορές, είναι ο μπακαλιάρος ή μερλούτσος. Είναι εύκολο να τον ξεχωρίσουμε από τη μουρούνα γιατί παρόλο που και αυτό είναι ψάρι μεγάλο σε διαστάσεις, φτάνει μέχρι ενάμισυ μέτρο, έχει μια σκούρα λουρίδα στα πλάγια, και στη ράχη έχει μόνο δύο πτερύγια αντί για τρία που έχει η μουρούνα. Στην ουρά έχει μόνο ένα πτερύγιο. Για τις διαστάσεις του. που επιτρέπουν το λιανικό εμπόριο του κρέατος του.
ο μπακαλιάρος αποτελεί βασικό στόχο μικρών και μεσαίων αλιευτικών στη Μεσόγειο και στις Ατλαντικές ακτές. Δεν ψαρεύεται με πετονιά. Τελευταίο του είδους των γαδιδών, τουλάχιστον όσον αφορά την αλιεία, είναι το σίκο Είναι μια μικρή μουρούνα που ψαρεύεται με τράτες σε μεγάλες ποσότητες στ’ ανοιχτά των Ατλαντικών ακτών. Και γι αυτό το ψάρι έχει ενδιαφέρον μόνο το ψάρεμα με δίχτυα. Πράγματι στα περάσματα που χρησιμοποιεί είναι αδύνατον να ψαρευτεί με πετονιά.



