ΛΥΘΡΙΝΙ
Το λυθρίνι ανήκει στην οικογένεια των σπαριδών, ενώ το επιστημονικό του όνομα είναι paggelus erithrinus. Το σώμα του έχει σχήμα αυγοειδές, που σκεπάζεται από κτενοειδή λέπια. Το λυθρίνι διακρίνεται από τις 10 μαλακές ακτίνες του πτερυγίου της ράχης και τις δύο σειρές τραπεζίτες στο επάνω σαγόνι.
Έχει χρώμα κόκκινο-ροζέ με ασημένιες αποχρώσεις και συχνά με γαλάζιες κηλίδες στο επάνω μέρος των πλευρών. Τα πτερύγια του έχουν μία ροδαλή απόχρωση. Το εσωτερικό του στόματος και ο βραγχιακός θάλαμος είναι μαύρα. Έχει πολλές σειρές κοπτήρες μικρούς και μυτερούς μπροστά και τα πίσω δόντια πολύ ανεπτυγμένα, σχηματίζουν 3-5 σειρές. Τα νεαρά άτομα μήκους 3-5 πόντους, διαθέτουν μερικές σκούρες κάθετες λωρίδες.
Παρασιτείται και ταλαιπωρείται από διάφορα κωπήποδα, ενώ στα βράγχια του εγκαθίσταται το τρηματώδες lammeolobicus erythrini, που δεν το αφήνει ήσυχο. Κατοικεί στα βαθιά από 20-160 μέτρα, σε τραγάνες, όπου κυνηγά μικροοργανισμούς και γενικά μόνο καθαρή τροφή για να τραφεί. Το λυθρίνι είναι το ψάρι εκείνο που δεν θα πιαστεί με επιπόλαια υλικά, δολώματα και τεχνική. Είναι μίζερο όσο αφορά τη διατροφή του.
Είναι αρκετά πονηρό και καχύποπτο, αλλά δυστυχώς είναι πολύ λαίμαργο και αυτό το κάνει να πέφτει συχνά στα αγκίστρια μας.Μπορεί να φτάσει το μισό μέτρο μήκος και αφθονεί στα Ελληνικά νερά καθώς και τα Ισπανικά, ενώ λείπει από τα Ιταλικά. Μπορεί να ξεπερνά τα 2 κιλά, αλλά είναι πιο συχνά τα λυθρίνια των 500-800 γραμμαρίων. Τα λυθρίνια αποκτούν βάρος από τον Οκτώβριο, γι αυτό δεν λέγεται τυχαία ότι τώρα είναι η εποχή των λυθρινιών, όπου και ψαρεύονται ευκολότερα.

Το σώμα του λυθρινιού είναι επίμηκες και συμπιεσμένα πλευρικά. Το κεφάλι του είναι σχετικά μικρό και κυρτό, κάτι το οποίο είναι περισσότερο εμφανές στα ενήλικα άτομα και το στόμα του βρίσκεται κάπως χαμηλά. Η διάμετρος του ματιού είναι η μισή σε σχέση με το ρύγχος του το οποίο είναι το λιγότερο διπλάσιο αυτής, αλλά και κωνικού σχήματος. Τα δόντια του είναι μυτερά. Το ραχιαίο πτερύγιο του λυθρινιού περιλαμβάνει 8-10 σκληρές ακτίνες και 10-11 μαλακές .
Η δεύτερη και η τρίτη ακτίνα ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες λόγω του ύψους τους και μάλιστα η τρίτη σκληρή ακτίνα είναι αυτή η οποία διακρίνεται ιδιαιτέρως. Τα πλευρικά του πτερύγια είναι αρκετά μακριά και φτάνουν μέχρι περίπου στη μέση του κορμού του ψαριού. Έχει δύο κοιλιακά πτερύγια και ένα εδρικό. Το χρώμα του είναι ελαφρώς ροζ και περισσότερο κόκκινο κάτω από τα βράγχια, αλλά έχει και μια υποψία χρώματος ασημί με μικρές μπλε κηλίδες στη ράχη του. Το ουραίο του πτερύγιο έχει δύο ίσους λοβούς.
Το είδος αυτό μπορεί να φτάσει και τα 60 cm σε μήκος και τα 3 kg σε βάρος, αν και συνήθως το μέσο μήκος είναι τα 25 cm. Το μέγεθος αλίευσής του όμως είναι συνήθως τα 10-30 cm. Βεβαίως, αυτό έχει άμεση σχέση με το βάθος αλίευσης του είδους. Σε μεγαλύτερο βάθος συναντώνται μεγαλύτερα άτομα του συγκεκριμένου είδους.
Αναπαραγωγή
Το λυθρίνι είναι είδος ερμαφρόδιτο (πρωτόγυνο). Το είδος ξεκινάει ως θηλυκό και στην πορεία αλλάζει και γίνεται αρσενικό. Συνήθως μέχρι και τα 13 cm τα άτομα είναι θηλυκά σε ένα ποσοστό της τάξεως του 100% , το οποίο στη συνέχεια αλλάζει και σταδιακά μετατρέπεται σε ποσοστό αρσενικών ατόμων. Όπως αναφέρεται, ορόσημο είναι τα 16 cm στα οποία είναι μοιρασμένα τα άτομα και που όταν πλέον φτάσουν τα 23 cm όλος ο πληθυσμός σε αυτό το μήκος είναι αρσενικός.
Βεβαίως, πρέπει να αναφερθεί ότι υπάρχουν παραδείγματα τα οποία μας αναφέρουν ότι δε γίνεται αλλαγή φύλου σε όλα τα άτομα και ένα αρκετά σεβαστό ποσοστό (17%) παραμένει θηλυκό σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Η ολοκλήρωση της αλλαγής φύλου πάντως, γίνεται περίπου σε ηλικία 3 ετών και όταν το μήκος φτάσει τα 17 cm.
Συνήθως, αναπαράγεται την άνοιξη, αλλά η αναπαραγωγική του περίοδος διαρκεί από την άνοιξη έως και το φθινόπωρο. Υπό κατάλληλες συνθήκες μπορεί να εμφανίσει μέχρι και δύο αναπαραγωγικές περιόδους στη Δυτική Μεσόγειο. Οι καιρικές συνθήκες είναι αυτές οι οποίες μπορούν να το καθορίσουν αυτό και ιδιαιτέρως η βροχή την οποία προτιμάει το λυθρίνι.

Διατροφή
Το λυθρίνι είναι είδος παμφάγο. Κατά κύριο λόγο όμως τρέφεται με βενθικά ασπόνδυλα και μικρά ψάρια. Μπορεί να τραφεί όμως και με μαλάκια, οστρακοειδή και εχινόδερμα. Επιβιώνει σε πολλών ειδών πυθμένες (από λασπώδεις έως βραχώδεις) και εξαιτίας αυτού έχει μεγάλη ποικιλία και στη διατροφή του.
Δεν είναι ψάρι το οποίο φέρει κάποια επικινδυνότητα κατά την κατανάλωσή του από τον άνθρωπο, διότι δεν περιέχει κάποιο δηλητήριο. Η μόνη ενδεχόμενη περίπτωση προβλήματος, ως προς την κατανάλωσή του, είναι όταν έχει τραφεί με δινομαστιγωτά (μονοκύτταρα φύκη) και η σάρκα του παρουσιάζει τοξικότητα .
Στην Ελλάδα το λυθρίνι είναι είδος ιδιαιτέρως εμπορικό και συναντάται σχεδόν σε όλη την επικράτεια της Ελλάδας. Για την παράκτια αλιεία θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα είδη και λόγω της μεγάλης κατανάλωσής του έχει με αργά βήματα μπει και στο χώρο των υδατοκαλλιεργειών. Ακόμα και σήμερα όμως θεωρείται «νέο είδος» και δεν καλλιεργείται στην έκταση που καλλιεργούνται η τσιπούρα και το λαβράκι.
Για να γίνει κατανοητή η σημαντικότητα του είδους, αξίζει να αναφερθούμε σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Τμήμα Γεωπονίας, Ιχθυολογίας και Υδάτινου Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας και το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας από τον Ιούνιο του 2006 έως και το Μάιο του 2007 στον Παγασητικό κόλπο. Το λυθρίνι ήταν το είδος το οποίο αλιεύθηκε στην μεγαλύτερη, συνολική, ποσότητα από την τράτα βυθού (αλιευτικό εργαλείο) που χρησιμοποιήθηκε. Το Νοτιοδυτικό τμήμα του Παγασητικού Κόλπου θεωρείται ένα σημαντικό αλιευτικό πεδίο.
Δημήτρης Μανωλάς



