Υπάρχουν δύο ποικιλίες κέφαλων : ο κέφαλος που πιο σωστά θα λεγόταν γαλάζιος και ο χρυσόχρωμος κέφαλος. αυτούς θα τους εξετάσουμε μαζί χωρίς τον διαχωρισμό των δύο ειδών , γιατί στο ψάρεμα τους συμπεριφέρονται ίδια. Ο Κέφαλος φτάνει σε μεγάλες διαστάσεις , υπάρχουν κέφαλοι με μήκος 60 εκατοστά που ζυγίζουν περισσότερο από έξι κιλά αλλά αυτές οι διαστάσεις δεν είναι και τόσο κοινές. Το μεγαλύτερο μέρος των κέφαλων που ψαρεύονται με πετονιές ποικίλη από 500 γραμμάρια έως 1500.
Χαρακτηρίζεται απ το ατρακτοειδές σώμα του από το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο που στηρίζεται από τέσσερις χοντρές ακτίνες και από το πολύ μικρό στόμα του. Ο κοινός Κέφαλος διακρίνεται από το χρυσόχρωμος χρώμα επειδή έχει το μάτι προστατευόμενο από διπλή βλεφαρίδα που λείπει στον δεύτερο και που χαρακτηρίζεται από δύο χρυσωπές κηλίδες στα βραγχιακά επικαλύμματα. Το χρώμα του τείνει στο γκρίζο αλλά οι κατά μήκος γραμμές του που είναι μπλε ομορφαίνουν το επίμηκες σώμα του. Το σχήμα του σώματος του δείχνει την ευκολία του να αναπτύσσει μεγάλες ταχύτητες στο κολύμπι και , πράγματι , Ο κέφαλος είναι ένα ταχύτατο ψάρι ικανό να αντέχει σε οποιεσδήποτε αναποδιές των ρευμάτων και να διανύει πολύ μεγάλες αποστάσεις.
Το ψάρεμα του γίνεται με δίχτυα που είναι εφοδιασμένα με σημαδούρες και οριζόντια άλλα δίχτυα που εμποδίζουν τα ψάρια να ξεφύγουν από την πολιορκία πηδώντας από τα κάθετα δίχτυα όπως συνήθως συμβαίνει με τα κοινά μαινόμενα δίχτυα . Από ερασιτεχνική άποψη ο κέφαλος σίγουρα αποτελεί ένα ενδιαφέρων θήραμα . Οι ερασιτέχνες ψαράδες χρησιμοποιούν συνήθως εκτός από πετονιά που κρατούν από το χέρι και καλαμίδια μακριά που έχουν εύκαμπτη κορυφή ώστε να εμποδίζουν το ψάρι να σχίσει το στόμα , ξεφεύγοντας από το αγκίστρι το οποίο πρέπει να είναι μικρό μιας και το στόμα του Κέφαλου είναι αρκετά μικρό . Η πετονιά για Κέφαλο είναι μια συνηθισμένη ελαφριά ορμιά βυθού. Έχει λίγο μολύβι κι αν θέλουμε βάζουμε και φελλό.
Ο φελλός θα πρέπει να είναι ευαίσθητος έτσι που να βυθίζεται με το παραμικρό τράβηγμα η να είναι φτιαγμένος με τρόπο ώστε να δείχνει κύκλους στο παραμικρό άγγιγμα του ψαριού. Τα δολώματα αποτελούνται από ψωμί ζυμωμένο με δυνατό τυρί η από ένα ειδικό νηματοειδές φύκι που βρίσκεται εύκολα κολλημένο στις πέτρες της επιφάνειας η ακόμα και από σκουλήκια της θάλασσας και τέλος από ένα μικρό κομμάτι σαρδέλας χωρίς δέρμα. Όπως βλέπουμε οι επιλογή δολωμάτων είναι ποικίλης και εξαρτάται από τις συνήθειες των κέφαλων να τρέφεται με οτιδήποτε φαγώσιμο.
Ο κέφαλος βρίσκεται σε κοπάδια που μερικές φορές είναι πολυάριθμα στους αγωγούς των λιμανιών κοντά σε αγωγούς καραβιών σε μέρη που ρίχνουν σωληνώσεις και οχετοί , που ρίχνουν απόβλητα στα ανοιχτά. Η ευκολία του στην επιλογή τροφής αντισταθμίζεται από την μεγάλη επιφυλακτικότητα. Εκτός από τα λιμάνια είναι λοιπόν δύσκολο να πιάσουμε Κέφαλος σε καθαρά νερά , ενώ μερικές φορές μεγάλος αριθμός πιάνεται όταν έχουμε πλημμυρίδα και τα νερά είναι σχετικά θολά η ακόμα και βρώμικα.
Έχω δει στο λιμάνι του νησιού μου να εξαφανίζονται στο λεπτό κομμάτια μεγάλα από ψωμί. Αλλη μία μέθοδος είναι το πολυάγκιστρο δολωμένο επίσης με μεγάλο κομμάτι ψωμί.
Ας δούμε μερικά είδη:

Ο γρέντζος (Mugil capito) ξεχωρίζει από τον προηγούμενο από τις τρύπες των ρουθουνιών του που είναι πιο κοντά η μία στην άλλη κι από τα ελαφρά κιτρινωπά επικαλύμματα. Δεν φτάνει τις διαστάσεις του προηγούμενου, αλλά μπορούμε να βρούμε δείγματα των 50-60 εκατοστών και βάρους 2-3 κιλών και έχει κρέας λιγότερο vόστιμο απ’ αυτόν.
Ο χρυσόχρωμος κέφαλος (Klugil auratus), αναγνωρίζεται από το ευδιάκριτο χρυσό σημάδι στα επικαλύμματα. Μικρότερος από τους προηγούμενους (40 εκατοστά) είναι ο καλύτερος από όλους τους κέφαλους και αυτό το είδος πλησιάζει στις ακτές, αλλά δεν μπαίνει σχεδόν ποτέ στις παραλίες και συναντιέται σπάνια στα λιμάνια. Προτιμάει καθαρά και ανοιχτά νερά και συναντιέται σε αρκετή απόσταση από την ξηρά. Το βάρος του μπορεί να φτάσει τα 2-3 κιλά.
Ο γάστρος (Mugil solieus), ξεχωρίζει από τους άλλους για το ιδιαίτερα αδύνατο σχήμα του σώματος και το αρκετά μικρό.



