Ανήκει στην οικογένεια των εγχελίδων και έχει σώμα φιδιού στρογγυλωπό και πολύ μακρύ το μήκος μπορεί να φτάσει το 1,50 μ. και με βάρος 5-7 κιλά. Το δέρμα του είναι πολύ ανθεκτικό τόσο ώστε αν το πληγώσουμε στη βάση της κεφαλής μπορούμε σιγά – σιγά να το τραβήξουμε. Το κεφάλι είναι μικρό με βραγχιακά ανοίγματα πολύ λεπτά. Το χέλι είναι εφοδιασμένο με στηθιαία πτερύγια ενώ λείπουν τα κοιλιακά. Το ραχιαίο πτερύγιο και το εδρικό σκεπάζουν το σώμα και ενώνονται σε ένα ψευδοουριαίο πτερύγιο. Η κοιλιά του έχει χρώμα γκρι -πράσινο συχνά έχει καφέ άλλες φορές μαύρο, άσπρο, κιτρινωπό, ή ανοιχτό γκρι, ανάλογα με τις περιοχές όπου κατοικεί. Είναι πολύ αδηφάγο, τρέφεται με όλους τους ζωντανούς και μη οργανισμούς αλλά τσιμπάει στους φρέσκους όπως μικρά ψάρια βατράχια κλπ.
Κοντά στις πόλεις τρέφεται και με σκουπίδια. Η αναπαραγωγή γίνεται στη θάλασσα όπου κάθε θηλυκό γεννά πάνω από ένα εκατομμύριο αυγά. Οι νύμφες είναι διαφανείς, έχουν σχήμα φύλλου και έτσι παραμένουν για πολύ καιρό πάνω από τρία χρόνια, και παίρνουν την επρετοειδή μορφή μόνο όταν πλησιάζουν στις εκβολές των ποταμών. Σε αυτό το στάδιο ονομάζονται τυφλά και έχουν μήκος σεδόν 7 εκατ. “Ενα μέρος των χελιών μπαίνει στα ρεύματα του γλυκού νερού και κατανέμονται στους ποταμούς στις λίμνες και στους βάλτους, μεγαλώνοντας αρκετά γρήγορα. Τα θηλυκά ξεπερνάνε σε μήκος τα αρσενικά. Το άλλο μέρος των χελιών σταματά στις εκβολές των ποταμών και στις λιμνοθάλασσες όπου και μεγαλώνουν. Έπειτα από μια περίοδο λίγο ή πολύ μεγάλη μερικές φορές για πολλά χρόνια αρσενικά και θηλυκά ενώνονται αφού ωριμάσουν σεξουαλικά και αρχίζουν το ταξίδι τους που διαρκεί αρκετούς μήνες μέχρι να φτάσουν στη θάλασσα των . Τα θηλυκά χέλια αφού γεννήσουν και γονιμοποιήσουν τα αυγά τους, σε 1.000 μ. βάθος, πιθανόν πεθαίνουν. Το αίμα των χελιών περιέχει ένα δηλητήριο (ιχθυοτοξικό) ικανό να δράσει σαν εκείνο των ερπετών αλλά τα οξέα και οι βάσεις το εξουδετερώνουν και το ψήσιμο κι η πέψη το αποσυνθέτουν.
Το χέλι έχει κρέας νόστιμο που μπορεί να μαγειρευτεί φρέσκο να γίνει παστό ή καπνιστό. Το χέλι είναι αδηφάγο και καταβροχθίζει το δόλωμα και έτσι λοιπόν είναι δύσκολο να ελευθερωθεί από το αγκίστρι εκτός και αν κατορθώσει να κόψει την πετονιά αν αυτή μένει για πολύ καιρό χωρίς έλεγχο. Γι αυτό πολλοί ψαράδες συνηθίζουν να βάζουν ένα κουδούνι στην κορυφή του καλαμιού για να τους ειδοποιεί όταν τσιμπήσει το χέλι. Το ψάρεμα του λοιπόν δεν παρουσιάζει ειδικές δυσκολίες. Είναι όμως αναγκαίο να γνωρίζουμε τα περάσματα ή τα μέρη που είναι δυνατόν να τα βρούμε. Αυτό το ψάρεμα δεν προκαλεί αληθινό ενδιαφέρον αν γίνεται για σπορ αλλά πολλοί ασχολούνται γιατί δίνει αξιόλογα αποτελέσματα. Τα μικρά χέλια εύκολα βρίσκονται στις αμμώδεις περιοχές ψάχνοντας στη λάσπη και στα βότσαλα του βυθού καθώς επίσης και σε ρηχά νερά και αποτελούν ένα θαυμάσιο δόλωμα για το λαβράκι και για τα κεφάλια στα γλυκά νερά, ιδιαίτερα στις εκβολές των ποταμών.

Είδη Θαλασσών


