Αν ο ροφός και το χταπόδι είναι ακαταμάχητοι εχθροί και η σμέρνα θα ήθελε ένα καλό κομμάτι από αυτά, έχει και αυτή όμως το δάσκαλο της ένα ορκισμένο εχθρό που κρύβεται στις τραγάνες των βυθών. Πρόκειται για τον αστακό γνωστός σ’ όλους τους καλοφαγάδες. Κάποτε υπήρχε ένα αίνιγμα που ρώταγε τι θα γινόταν αν μια σμέρνα, ένα χταπόδι και ένας αστακός βρίσκονταν μαζί. Η πρώτη απάντηση θα

ήταν χωρίς άλλο: μια ακατανίκητη μάχη. Όμως δεν συμβαίνει τίποτε. Από τη μια μεριά υπάρχει η σμέρνα που δεν βλέπει την ώρα για να ορμήξει στο χταπόδι αυτό με τη σειρά του αποσκοπεί τα ίδια για τον αστακό που αυτός δεν θέλει τίποτε άλλο από το να ρουφήξει ένα καλό κοψίδι της σμέρνας με την ησυχία του. Αλλά πέρα από το ότι το καθένα έχει μπροστά του την τροφή που προτιμά, έχει και στις πλάτες του τον πιο επικίνδυνο εχθρό, που μη μπορώντας να αποφασίσει αν θα φάει ή θα φαγωθεί, παραμένουν στη θέση τους να αλληλοκοιτάζονται. Το Σεπτέμβριο και Οκτώβριο όταν γεννάνε μπορούμε να τους βρούμε και σε δέκα οργιές βάθος και λιγότερο. Τους άλλους μήνες βρίσκονται σε βαθιά νερά που κυμαίνονται από 20 μέχρι 30 οργιές. Θα τους πετύχουμε τρυπωμένους, στην κυριολεξία, μέσα στα θαλάμια τους και μονάχα οι κεραίες τους να κουνιούνται και τα μάτια τους να προσέχουν. Έχουν μια τρελή αγάπη για ό,τι ασπρίζει. Στους βραδινούς τους περιπάτους, ψάχνουν για σκυλάκια και καλκάνια.
Περισσότερα για Αστακό
Ο αστακόs είναι μοναχικός και εδαφικός , ζει μέσα σε τρύπες και σε ρωγμές βράχων, κατά την διάρκεια της ημέρας.
Μέσα στο καλοκαίρι, ψάχνει για σύντροφο, οπότε είναι και η καλύτερη περίοδος για το ψάρεμα του. Το θηλυκό κουβαλά τα αβγά για περίπου 11 μήνες. Στην συνέχεια πολύ λίγα είναι γνωστά για την ζωή του νεογέννητου αστακού. Οστρακόδερμο δεκάποδο που χαρακτηρίζεται από μικρό και χοντρό σώμα, αγκαθωτό κεφαλοθώρακα με δύο πολύ μακριές κεραίες σε αγκαθωτή βάση, χωρίς δαγκάνες και πόδια που καταλήγουν σε νύχια.
Το υπογάστριο είναι επίμηκες και καταλήγει σε μία πλατιά ουρά σε σχήμα βεντάλιας. Τα μάτια του είναι κάτω από τον κεφαλοθώρακα. Το χρώμα του είναι κόκκινο προς το μωβ, καμμιά φορα με σημάδια άσπρα ή κίτρινα.Ο αστακός ζει γενικά σε βραχώδη βυθό πάνω από 10 και κάτω από 300 μέτρα. Τους ζεστούς μήνες ανεβαίνει κάπως στην επιφάνεια. Τρέφεται με ασπόνδυλα, μαλάκια, καβούρια, σκουλήκια,ψάρια, αστερίες (που αποτελούν και πηγή ασβεστίου), καθώς και διάφορα φυτά.
Είναι η προτιμημένη τροφή των χταποδιών. Οι αριθμοί του κοινού αστακού έχουν μειωθεί πολύ λόγω της υπερβολικής αλιείας, χρησιμοποιώντας τα δελεασμένα “δοχεία αστακών”. Δεδομένου ότι ο κύκλος της ζωής του, δεν είναι πλήρως γνωστός, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ρυθμιστεί συγκρατημένα η αλιεία αυτού του είδους. Μπορεί να φτάσει περίπου 6-8 κιλά. Το κρέας του, όπως είναι γνωστό, είναι πολύ νόστιμο. Συνήθως οι αστακοί στέλνονται ζωντανοί στην αγορά ή καταψύχονται και κονσερβοποιούνται.
Έδεσμα
Γενικά ο αστακός θεωρείται το εντυπωσιακότερο προσφερόμενο έδεσμα των πλουσιοτέρων μπουφέδων για όλες τις εποχές, σ΄ όλα τα μέρη του κόσμου. Σήμερα έχει καθιερωθεί παγκόσμια ως δείγμα της γαστρονομικής πολυτέλειας, ο “βασιλιάς των εδεσμάτων”, όχι τόσο για τις πολύ γευστικές και θρεπτικές του αξίες, όσο για την φινέτσα του και την εξ αντιθέτου απαγορευτική του τιμή στις περισσότερες οικογένειες, καθώς και για την αμηχανία που προκαλεί στο τρόπο μαγειρικής του.
Από διαιτητικής άποψης ο αστακός παρουσιάζει, (κατά βάρος), υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες και σε μεταλλικά στοιχεία, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο είδος ψαριών ή θαλασσινών ζώων ξεπερνώντας ακόμα και τη θρεπτική αξία του γάλακτος, ειδικότερα σε ασβέστιο, λαμβανομένου υπόψη ότι μ΄ αυτά χτίζει το κέλυφός του, η δε θερμιδική του προσφορά περιορίζεται στα 90 cal/100 gr.
Όσον αφορά την υπεροχή της γεύσης του, αυτή εκτιμάται περισσότερο όταν μαγειρευτεί ζωντανός και καταναλωθεί σκέτος.
Ακριβό, γευστικό, θαλασσινό πιάτο, σερβίρεται συνηθέστερα βραστός. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι αστακοί συντηρούνται σε ενυδρεία των εστιατορίων για να μαγειρευτούν φρέσκοι. Κατά τη δεκαετία 1990-2000 ο αστακός άρχισε να σερβίρεται ευρύτατα σε ελληνικές ψαροταβέρνες σαν σπεσιαλιτέ ως αστακοσαλάτα, αστακομαγιονέζα, αστακομακαρονάδα, αστακό γεμιστό, αστακό μενταγιόν και διάφορες άλλες αστακο-παρουσιάσεις, καυχήματα των σεφ.
Αλιεία
Η επαγγελματική αλιεία του αστακού στις ελληνικές θάλασσες, από στατιστική άποψη, παρακολουθείται. Συγκεκριμένα το 2001 αλιεύθηκαν 233 τόνοι, το 2002 112 τόνοι και το 2003 μόλις 90 τόνοι ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις υπάρχει τρομερή πίεση στα αλιευτικά αποθέματα στο συγκεκριμένο είδος σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου εκτός του Αιγαίου λόγω της ποιότητάς του και των υψηλών τιμών που ζητούνται από την αγορά που σε συνδυασμό με την αυξανόμενη ζήτηση (ειδικά μετά το 2003) δημιουργούν συνθήκες δύσκολες για το είδος.
Χώρες με εντατική αλιεία αστακού στην Ε.Ε αλλά με πολύ αυστηρούς κανόνες για την διατήρηση των ιχθυαποθεμάτων είναι η Γαλλία η Ισπανία το Η.Β και η Πορτογαλία. Σύμφωνα με τις υφιστάμενες αλιευτικές διατάξεις, στα ελληνικά χωρικά ύδατα, απαγορεύεται αυστηρά η αλιεία αστακού βάρους μικρότερου των 500 γραμμαρίων. Σε περίπτωση τυχαίας σύλληψής του σε δίκτυα θα πρέπει ν΄ απελευθερώνεται και να ρίχνεται ξανά στη θάλασσα.
Εκτροφή
Σε καμία χώρα δεν υπάρχει ιχθυοτροφείο για την εντατική εκτροφή αστακών. Σε γενικές γραμμές είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη η εκτροφή του, παράδειγμα για να φτάσει σε βάρος 1 κιλού απαιτούνται 8-10 έτη ανάλογα με το βιότοπο και την ποιότητα των υδάτων, έτσι είναι ασύμφορη η ιχθυοκαλλιέργεια του.



