Η τούρνα ή γουβλί («Esox lucius») έχει ατρακτοειδές σώμα κατάλληλο για γρήγορο κολύμπι και ορμητικό τίναγμα. Αν και δεν είναι μυώδες, το σώμα αυτού του ψαριού είναι πολύ δυνατό και τα πτερύγια του, σχετικά ανεπτυγμένα είναι ισχυρά μέσα προώθησης. Το ραχιαίο πτερύγιο είναι τοποθετημένο αρκετά πίσω, περίπου στα 3/4 του σώματος και του επιτρέπει να σχίζει τα νερά, αναπτύσσοντας τέτοια ταχύτητα, που να ξεπερνά αυτήν που έχουν όλα τα ψάρια, με τα οποία συνήθως τρέφεται η τούρνα. Για το ότι η τούρνα είναι σαρκοφάγο ψάρι δεν υπάρχει αμφιβολία προπάντων αν παρατηρήσουμε το σχήμα του κεφαλιού και το πλάτος του στόματος. Το πλατύ πρόσωπο που θυμίζει αόριστα το ράμφος της χήνας, τελειώνει με δυο ισχυρά σαγόνια το κάτω προεξέχει λίγο σε σχέση με το πάνω που είναι οπλισμένα με δυνατά και πολυάριθμα δόντια, τα οποία της επιτρέπουν να υπερνικά την δερματική προστασία και τα λέπια οποιουδήποτε θηράματος θα δαγκώσει.
Τα δόντια είναι πολύ λεπτά και αρκετά μυτερά πολυάριθμα με ποικίλο μήκος και μέγεθος στραμμένα λίγο προς τα πίσω έτσι ώστε να μπορεί να τα χώνει στο θήραμα προκαλώντας του τρομερές πληγές.
Το κεφάλι της τούρνας είναι ένα απ’ τα πιο ευαίσθητα όργανα για την αντίληψη κάθε δόνησης στο νερό και αποτελεί το σπουδαιότερο αισθητήριο όργανο μαζί με την πλευρική γραμμή. Τα μάτια είναι τοποθετημένα στην άκρη του κεφαλιού και επιτρέπουν να παρατηρεί το θήραμα που περνά από πλάγια και προπάντων σε μεγαλύτερο ύψος απ’ τη θέση που βρίσκεται το ψάρι.Η τούρνα συνήθως μένει χαμηλά, κοντά στο βυθό και επιτίθεται ανεβαίνοντας με ταχύτητα προς την επιφάνεια χωρίς εντούτοις να βγει έξω.

Αλλες φορές καταδιώκει πολύ λίγο το θήραμα που διαφεύγει, επειδή εγκαταλείπει μετά από σύντομο διάστημα αυτή την καταδίωξη. Είναι ένα ψάρι που ρίχνεται στο θήραμα και δεν το καταδιώκει, σε αντίθεση με την πέστροφα.
Οι τούρνες που ζουν στα έλη και τις λίμνες, είναι γενικά καλοθρεμένα ψάρια σχετικά δυνατά και κάπως οκνηρά. Αυτό οφείλεται προπάντων στην ευκολία να βρει τροφή στον υποβρύχιο αυτό κόσμο. Το χρώμα του σώματος ποικίλει ανάλογα με το περιβάλλον. Στα καθαρά νερά όπου βρίσκεται συχνά καθώς και στα κρύα νερά των ποταμών στους πρόποδες των βουνών όπου δεν είναι άφθονη αλλά ούτε και σπάνια, εμφανίζεται γκρίζα ασημί στα πλάγια ενώ, οι χαρακτηριστικές ραβδώσεις εμφανίζονται αχνά, με γκρίζο χρώμα σε ασημί φόντο.



