Με το όνομα του σολομού αναφέρονται διάφορα είδη σολομονιδών, όμοια μεταξύ τους στις συνήθειες και στην εμφάνιση, αλλά διαφορετικής προέλευσης. Απόντες απ’ την Μεσόγειο οι σολομοί, είναι παρόντες στον Ατλαντικό και τον βόρειο Ειρηνικό. Οι σολομοί του Ατλαντικού ανήκουν στο είδος Salmo salar και οι σολομοί του Ειρηνικού στα διάφορα είδη του γένους Onchorhynchus.
Ο σολομός του Ατλαντικού χαρακτηρίζεται από το μεγάλο στόμα, και την κάτω μυτερή μασέλα, που, ιδίως στα γέρικα αρσενικά, επιμηκύνεται σε σχήμα γάντζου προς τα πάνω. Το σώμα είναι αρκετά συμπιεσμένο πιο λεπτό από το σώμα της πέστροφας. Το κεφάλι παρουσιάζεται αναλογικά το ένα πέμπτο του σώματος. Έχει την ράχη γκρίζα σκούρα τα πλευρά ασημί μερικές φορές με στίγματα σκούρα την κοιλιά άσπρη και τα πτερύγια σκούρα. Την εποχή του οργασμού τα μεγάλα αρσενικά παίρνουν χρυσές αποχρώσεις σκόρπια κόκκινα στίγματα κοιλιά χρυσαφί με πορφυρές ανταύγειες και ροζ πτερύγια.
Οι μεγάλοι σολομοί που έζησαν πολλά χρόνια στην θάλασσα και φτάνουν το βάρος των 10 κιλών και πάνω, μπαίνουν στα ποτάμια στο τέλος του φθινοπώρου και τον χειμώνα. Αυτοί ψαρεύονται από τον Ιανουάριο μέχρι τον Απρίλιο και ονομάζονται μεγάλοι χειμωνιάτικοι σολομοί. Την άνοιξη ανεβαίνουν οι μέτριοι σολομοί το καλοκαίρι οι μικροί σολομοί που έμειναν ένα χρόνο στη θάλασσα. Οι πρώτοι που φθάνουν μένουν στα νερά ένα χρόνο περίπου παραμένοντας στο βυθό όπου είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή η παρουσία τους. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου φαίνεται ότι δεν τρέφονται καθόλου ή οπωσδήποτε πολύ λίγο.
Ο οργασμός παρατηρείται τον Δεκέμβριο μερικές φορές σε νερά τόσο ρηχά που δεν σκεπάζουν την ράχη των ψαριών. Κανονικά συμβαίνει την νύχτα και επανειλημμένα. Τα μέρη που παρατηρείται ο οργασμός είναι γενικά βυθός με χαλίκια (βότσαλα) μέσα στα οποία οι σολομοί σκάβουν μακριά αυλάκια ακόμα και δυο μέτρα. Όταν τελειώσει ο οργασμός οι σολομοί κουρασμένοι εγκαταλείπονται στα ρεύματα. Μερικές φορές είναι τόσο κουρασμένοι που ένας μεγάλος αριθμός πεθαίνει πριν ξαναγυρίσει στην θάλασσα. Αυτοί που ξεπερνούν το ταξίδι του γυρισμού σύντομα ξαναποκτούν στην θάλασσα δύναμη και υγεία. Οι σολομοί που σώθηκαν την πρώτη φορά μπορεί να ξαναπάρουν τον δρόμο του χείμαρρου και για μια δεύτερη φορά και σε εξαιρετικές περιπτώσεις για τρίτη φορά.
Ένας θηλυκός παράγει από 1000 έως 2000 αυγά για κάθε κιλό του βάρους του. Τα αυγά είναι ογκώδη με διάμετρο από 5 έως 6 χιλιοστά. Η επώαση διαρκεί τρεις σχεδόν μήνες. Οι γόνοι παραμένουν αρκετές εβδομάδες κοντά στα μέρη όπου γεννήθηκαν. Όταν ο μόσχειος σάκκος έχει απορροφηθεί, έχουν ένα χρώμα γκριζογάλανο με μεγάλα σκούρα στίγματα στα πλευρά. Οι νεαροί σολομοί παραμένουν στα γλυκά νερά δυο χρόνια και μερικές φορές ένα χρόνο. Κατά την κάθοδο τους στην θάλασσα η ράχη παίρνει ένα χρώμα γκριζογάλανο τα πλευρά γίνονται ασημί τα στίγματα διαλύονται μέχρι σχεδόν να εξαφανιστούν.
Συχνά επωφελούνται από τις πλημμύρες της άνοιξης για να κατέβουν τα ρεύματα προς την θάλασσα. Σ’ αυτή την περίοδο ανάλογα με την παραμονή τους στα γλυκά νερά έχουν μήκος από 15 έως 20 εκατοστά. Στα Γαλλικά και Ισπανικά νερά φθάνουν ένα μέγιστο μήκος 15 εκατ. και 50 γρ. βάρους. Όταν φθάσουν στην θάλασσα τρέφονται όπως οι ενήλικες, με οστρακόδερμα και κυρίως με γαρίδες και γαριδάκια.
Η ανάπτυξη τους είναι τότε ταχύτατη και μπορούν να φθάσουν τα 60 εκατ. μήκους σε ένα χρόνο. Μετά από ένα χρόνο παραμονής στην θάλασσα φυσιολογικά το βάρος ενός σολομού είναι σχεδόν 2 κιλά. Οι σολομοί δύο χρόνων στην θάλασσα φτάνουν το 1 μέτρο σε μήκος και τα 8 κιλά σε βάρος. Αυτοί ονομάζονται μέτριοι σολομοί, ενώ μεγάλοι σολομοί ονομάζονται εκείνοι που έχουν ζήσει πάνω από 3 χρόνια στην θάλασσα και έχουν φθάσει το 1 μέτρο και πλέον σε μήκος και έχουν ξεπεράσει τα 10 κιλά βάρος.




