erasitexnis.com · Ελληνικός οδηγός ψαρέματος

Στην Αρχαιότητα

Το Αρχαίο Ψάρεμα στον Κόσμο *

Το 2007 τα λείψανα ενός ανθρώπου που πιστεύεται ότι ζούσε πριν από περίπου 40.000 χρόνια βρέθηκαν στο σπήλαιο Tianyuan κοντά στο Πεκίνο της Κίνας. Η ανάλυση ισοτόπων των υπολειμμάτων διαπίστωσε ότι ζούσε με δίαιτα που περιελάμβανε ψάρια γλυκού νερού, αποδεικνύοντας ότι οι άνθρωποι έπιαναν ψάρια πριν από 40 000 έτη . Η αλιεία είναι επομένως μια αρχαία πρακτική και ενώ υπάρχουν πολλές νέες καινοτομίες και τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στην αλιεία σήμερα, η θεμελιώδης πρακτική της αλίευσης ψαριών ως πηγή τροφής δεν έχει αλλάξει.

Υπάρχουν πολλές ιστορικές αναφορές για αρχαίους πολιτισμούς και λαούς που ψαρεύουν ως τρόπο απόκτησης τροφής για να θρέψουν τους πληθυσμούς τους. Πίνακες σπηλαίων ηλικίας τουλάχιστον 15.000 ετών δείχνουν ότι οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν αγκαθωτούς στύλους και δόρατα για να κυνηγήσουν ψάρια, και οι πίνακες στους τοίχους των τάφων και οι εικόνες στον πάπυρο δείχνουν ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν υφαντά δίχτυα, καλάθια και καμάκια για να πιάσουν ψάρια όπως η πέρκα του Νείλου. , γατόψαρο και χέλια.

Τα ψηφιδωτά δείχνουν ότι τα δίχτυα , το αγκίστρι  χρησιμοποιήθηκαν από τους Ρωμαίους για να πιάσουν ψάρια, και πιστεύεται επίσης ότι το ψάρεμα ήταν ένα σημαντικό μέρος του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, αν και το χαμηλό καθεστώς των ψαράδων σήμαινε ότι δεν είχε καταγραφεί καλά από τους Έλληνες. Ωστόσο, το 2016 το ακαδημαϊκό περιοδικό Proceedings of the Natural Academy of Sciences διαπίστωσε ότι είχαν βρεθεί γάντζοι ψαρέματος στο σπήλαιο Sakitari στο νησί Okinawa της Ιαπωνίας. Τα άγκιστρα ήταν λαξευμένα από κοχύλια σαλιγκαριών και υπολογίστηκαν ότι χρονολογούνται 23.000 χρόνια πριν, καθιστώντας τα την παλαιότερη γνωστή τεχνολογία ψαρέματος που ανακαλύφθηκε.

Izaak_Walton

Ψάρεμα για Ευχαρίστηση.
Ενώ υπάρχουν ενδείξεις ότι οι άνθρωποι ψαρεύουν τρόφιμα πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια, το ψάρεμα αναψυχής – δηλαδή η καθαρή απόλαυση της αλίευσης ψαριών – μπορεί να εντοπιστεί εκατοντάδες χρόνια πίσω. Η παλαιότερη αναφορά στο ψάρεμα για τον αθλητισμό προέρχεται από το δοκίμιο Contractse of Fysshynge wyth an Angle της Dame Juliana Berners που δημοσιεύτηκε στην Αγγλία το 1496. Το πλήρες δοκίμιο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Ένα άλλο διάσημο βιβλίο για το ψάρεμα ήταν το The Compleat Angler του Izaak Walton, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1653. Ο Walton παρείχε έναν λεπτομερή οδηγό για το ψάρεμα, συμπεριλαμβανομένων συμβουλών για το πώς να πιάσετε τα πιο κοινά ψάρια στους ποταμούς της Αγγλίας, πού να βρείτε το καλύτερο δόλωμα και πώς να μαγειρέψτε ψάρια που μόλις τα είχαν πιάσει.
Το βιβλίο ήταν αρχικά επιτυχημένο με τέσσερις εκδόσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του. Μετά το θάνατο του Γουόλτον το ενδιαφέρον μειώθηκε, αλλά το 1750 το βιβλίο επανεκτυπώθηκε ξανά. Ακολούθησαν πολλές ανατυπώσεις και καθ ‘όλη τη διάρκεια του 1800 επανεκτυπώθηκε εκατοντάδες φορές. Μέχρι το έτος 1900 Το Compleat Angler είχε μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι διαφορετικές γλώσσες και ήταν ένα από τα βιβλία με τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών. Σήμερα Το Compleat Angler έχει επανεκδοθεί πάνω από 500 φορές και είναι το τέταρτο βιβλίο με τα περισσότερα τυπωμένα στην αγγλική γλώσσα, πίσω μόνο από τη Βίβλο, τα έργα του Σαίξπηρ και το βιβλίο της κοινής προσευχής.

Μέχρι τα μέσα του 1600, τα καλάμια ψαρέματος μπορούσαν να αποτελούνται από ένα μήκος ξύλου με κλωστές-συνήθως τρίχες αλόγων-δεμένα απευθείας στο τέλος. Περίπου την ίδια στιγμή που ο Walton έγραφε, οι ψαράδες άρχισαν να πειραματίζονται με ένα μεταλλικό δακτύλιο ή βρόχο προσαρτημένο στο άκρο της ράβδου που επέτρεπε τη χρήση περισσότερης πετονιάς . Στο The Art of Angling-δημοσιεύτηκε το 1651-ο Thomas Barker έγραψε ότι χρησιμοποιεί μια γραμμή πετονιά  30 μέτρων  για να πιάσει σολομό.

Ωστόσο, αυτές οι κλωστές  χρησιμοποιήθηκαν για να πετάξουν ένα δόλωμα για  να δελεάσουν έναν ψάρι, και η πράξη της απόρριψης, όπως την καταλαβαίνουμε τώρα, δεν είχε ακόμη αναπτυχθεί. Οι τροχοί (ή «άνεμοι» όπως ήταν γνωστοί) ήταν απλώς συσκευές για την αποθήκευση της υπερβολικής κλωστής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου προχωρούσε επίσης η τερματική αντιμετώπιση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1700 τα μεταλλικά άγκιστρα αλιείας ήταν συνηθισμένα, με εφευρέτες όπως ο Charles Kirby να χρησιμοποιούν τις γνώσεις τους για την κατασκευή βελόνων και καρφιτσών για να πρωτοστατήσουν στο σχεδιασμό γάντζων. Πράγματι, ο θεμελιώδης σχεδιασμός του γάντζου αλιείας Kirby που ανέπτυξε ο Charles Kirby πριν από τριακόσια χρόνια εξακολουθεί να χρησιμοποιείται παγκοσμίως σήμερα.

Πολλαπλασιαστικοί κύλινδροι αναπτύχθηκαν στην Αμερική καθ ‘όλη τη δεκαετία του 1800, με τον κύλινδρο του Κεντάκι να είναι ο πρώτος τροχός που ήταν πραγματικά ικανός να καλύψει ένα δόλωμα και να βυθιστεί σε μια λογική απόσταση. Αυτοί οι τροχοί κατασκευάστηκαν αρχικά από ωρολογοποιούς και κοσμηματοπώλες που είχαν εμπειρία κοπής γραναζιών και μηχανικής ακριβείας. Μόλις αναπτύχθηκαν αντίγραφα που παράγονται από μηχανή, ακολούθησε σύντομα και ο πολλαπλασιαστής μαζικής παραγωγής, αν και οι χειροποίητοι τροχοί του Κεντάκι συνέχισαν να κατασκευάζονται και να πωλούνται μέχρι τη δεκαετία του 1940.

Οι διαφορετικοί τύποι αλιείας που προέκυψαν οδήγησαν στη ζήτηση και την ανάπτυξη διαφορετικών τύπων τροχών: οι ψαράδες που χρησιμοποιούσαν θέλγητρα και κλωστές  από προβλήτες  ήθελαν μικρούς, ελαφρούς πολλαπλασιαστές, ενώ η μεγάλη αλιεία κυνηγιού οδήγησε σε πολλαπλασιαστές μεγάλης χωρητικότητας με περίπλοκα συστήματα έλξης. Στη Βρετανία, το καρούλι τύπου Κεντάκι δεν κέρδισε ποτέ καμία πραγματική δημοτικότητα. Αντ ‘αυτού, ο κύλινδρος του Νότιγχαμ πήρε εξέχουσα θέση.

Αποτελούμενη από ένα απλό ξύλινο καρούλι ελεύθερης λειτουργίας με τη λαβή απευθείας συνδεδεμένη, εταιρείες όπως οι Slater, Allcocks και Reuben Heaton εμφανίστηκαν σύντομα για να φτιάξουν τους τροχούς σε μεγάλο αριθμό. Πολλοί από αυτούς τους τροχούς είναι συλλεκτικά αντικείμενα σήμερα. Ο τροχός του Νότιγχαμ έφερε επανάσταση στη βρετανική αθλητική αλιεία και οι σύγχρονοι τροχοί μύγας εξακολουθούν να βασίζονται στον ίδιο βασικό σχεδιασμό. Ο κύλινδρος Malloch, που αναπτύχθηκε στη Σκωτία ήταν μια άλλη βρετανική καινοτομία. Ο έξυπνος σχεδιασμός επέτρεψε την περιστροφή του κυλίνδρου προς τα πλάγια, ώστε να μπορεί να πετιέται σαν ένα σταθερό καρούλι και στη συνέχεια να περιστρέφεται ξανά προς τα πίσω για να τυλιχτεί σαν ένα καρούλι στο κέντρο. Με τη σειρά του, αυτό οδήγησε τελικά τον Holden Illingworth να εφεύρει τον κύλινδρο με σταθερό καρούλι στις αρχές του 1900. Η σχεδίαση είχε ένα καρούλι που παρέμεινε μόνιμα σε μία θέση για χύτευση και στη συνέχεια είχε έναν βραχίονα με εγγύηση για να τυλίγει τη κλωστή γύρω από το καρούλι όταν τυλίγεται. Οι σύγχρονες σταθερές ρόδες καρούλι ακολουθούν ακριβώς τον ίδιο σχεδιασμό.

Όλες οι άλλες πτυχές της τεχνολογίας της αλιείας βελτιώθηκαν καθώς συνεχίστηκε το 1800. Γάντζοι αλιείας κατασκευάζονταν τώρα για τη μαζική αγορά και η γραμμή των αλόγων είχε δώσει τη θέση της σε ελαφρύτερες και ισχυρότερες γραμμές μεταξιού. Η τεχνολογία των ράβδων βελτιώθηκε επίσης αυτό το διάστημα με τα βαριά ξύλα όπως η δρυς να αντικαθίστανται από ελαφρύτερο, εύκαμπτο ξύλο που εισάγεται από το εξωτερικό. Το Lancewood από τις Δυτικές Ινδίες και το Greenheart από τη Νότια Αμερική χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία για την κατασκευή ράβδων ψαρέματος, αλλά ήταν το μπαμπού που έγινε πολύ πιο δημοφιλές. Αναπτύχθηκαν τεχνικές που επέτρεπαν να κολληθούν λωρίδες από μπαμπού για να δημιουργηθεί μια ράβδος που ήταν πιο δυνατή και ταυτόχρονα ελαφρύτερη από ένα μεμονωμένο μπαστούνι. Το Angling είχε φτάσει τελικά ως ένα άθλημα που θα μπορούσε να το απολαύσουν όλοι, και η δημοτικότητά του άρχισε να μεγαλώνει και να μεγαλώνει.

 

Σημείωση: Η νομοθεσία και οι τοπικές απαγορεύσεις μπορεί να αλλάξουν. Ελέγχετε πάντα τις ανακοινώσεις των αρμόδιων αρχών.